Harm Hilbolling

Musselkanaal nam deze week afscheid van speaker Harm Hilbolling. Na bijna 15 jaar stopt Harm met het omroepen. Dat hij afscheid heeft genomen is niet ongemerkt gebleven. Zelfs Vincent Muskee, gewaardeerd columnist op de site TWEENUL, heeft het er over in zijn column van deze week. We hebben de column op onze site geplaatst.

Behalve het feit dat Musselkanaal zich afgelopen weekend plaatste voor de nacompetitie, was er nog iets te vieren bij de groenhemden. Speaker Harm Hilbolling was zondag namelijk voor het laatst als speaker actief. En dat is bijzonder jammer. Vindt Harm zelf.

Speakers heb je in allerlei soorten en maten. Je hebt de zakelijke, die zich beperkt tot de feiten en je hebt de mensen die te pas en te onpas de microfoon openzetten om de mensen te vervelen met compleet zinloze informatie. Harm was er zo één. Harm interviewde spelers voor de wedstrijd. Vroeg hij aan een oerdomme middenvelder van Titan hoe het eigenlijk met de werkgelegenheid in Nieuw Weerdinge gesteld was.

‘Weet ik niet. Ik denk dat we winnen’

Harm zong het uit tijdens wedstrijden. Het was om gek van te worden. Mensen in de A-Horst schudden in hun stoel als Musselkanaal thuis speelde, het aantal hartinfarcten op zondagmiddag in Musselkanaal liep drastisch op. Als Harm schreeuwde, overstemde hij LOK 105.3 op de radio. Het woord brulboei is ooit speciaal voor Harm bedacht. De meest legendarische speaker was echter die van Urk. Daar kon Harm nog een puntje aan zuigen. Die man had tenminste humor. Die kon een wedstrijd die geen reet aan was, tóch leuk maken. Legendarisch was de uitspraak over een scheidsrechter.

‘Dames en heren, er is zojuist een bril gevonden op het sportpark. Waarschijnlijk is die van de scheidsrechter’

Kijk, dat is leuk. Of Jan Deen, die ooit een periode als speaker bij WKE actief was. Die verzocht trainer Henk Bodewes van Appingedam om na het vierde doelpunt van spits Marcel Roode de aanvaller te vervangen. Bij Nieuw Buinen had je in de negentiger jaren twee vrouwen die op keurige wijze de opstellingen omriepen. Soms vergaten ze echter de microfoon uit te zetten.

‘Vist doe dei worst van Slager Jager ook zou lekker? Ik heb hom het laifst keihaart. Doe den?’

Harm Hilbolling beklom met een laddertje zijn hokje. Al een uur voor de wedstrijd begon hij te praten. De scheidsrechter moest soms even wachten met het beginsignaal, omdat Harm het nog over de economische situatie in Onstwedde had. Gerrie ten Hoff beloofde me ooit het laddertje eens weg te halen. Ik weet niet of dit ooit gebeurd is. Misschien wel afgelopen zondag. Dan zit Harm nu nóg in zijn hokje. Toch zal iedereen hem missen, want Harm was wel uniek. Er is geen tweede Harm. Zijn opvolger wacht een werkelijk loodzware erfenis.

Vincent Muskee